การดูแลผู้ใช้ยาเสพติดโดยชุมชนเป็นฐาน
]]> ยาเสพติด -- การบำบัดรักษาและการฟื้นฟู]]> ผู้ติดยาเสพติด -- การฟื้นฟูสมรรถภาพทางสังคมจิตใจ]]> สุขภาพจิตชุมชน]]>
]]> วชิระ เพ็งจันทร์]]> จุมภฏ พรมสีดา]]> ดุษฎี จึงศิรกุลวิทย์]]> ศุภเสก วิโรจนาภา]]> ปานชนก ทองมโนกูร]]> ธุวชิต เกรียงตันติวงศ์]]> ธิดา จุลินทร]]> ภูษณิศา ชัยวิรัตน์นุกุล]]> อุสุภางค์ โคตรชาลี]]> ภรณ์ทิพย์ เชิดชูสุวรรณ]]> กมลวรรณ จันทรโชติ]]> ]]> 2026-02]]> PDF]]> Thai]]> รายงานการวิจัย]]> การฆ่าตัวตาย -- การป้องกัน]]>
ผลการศึกษาพบว่า : แนวโน้มการตีพิมพ์ผลงานวิชาการในสาขานี้มีการเติบโตแบบก้าวกระโดด โดยสถิติสูงสุดในช่วงปี ค.ศ. 2024 ถึง 2025 ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าเป็นประเด็นแนวโน้มสำคัญในระดับโลก โดยโครงสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างประเทศ ถูกขับเคลื่อนโดยสองมหาอำนาจหลัก คือ สหรัฐอเมริกาและประเทศจีน ที่ทำหน้าที่เป็น ศูนย์กลางในการสร้างองค์ความรู้ โดยมี Jo Robinson จากประเทศออสเตรเลียเป็นนักวิจัยที่มีผลงานตีพิมพ์สูงสุด และ Matthew K. Nock จากสหรัฐอเมริกาเป็นผู้ที่มีผลการอ้างอิงสูงสุด นอกจากนี้ยังพบการก่อตัวของเครือข่ายวิจัยในกลุ่ม ประเทศกำลังพัฒนา รวมถึงประเทศไทย ที่เริ่มมีบทบาทเชื่อมโยงในระดับภูมิภาค งานวิจัยนี้ชี้ให้เห็นโอกาสสำคัญสำหรับ นักวิจัยไทยในการสร้างความร่วมมือและพัฒนานวัตกรรมเพื่อดูแลช่วยเหลือนักเรียนให้สอดคล้องกับทิศทางของโลก
]]> พิบูล หงษ์ทอง]]> ภพธร วุฒิหาร]]> https://so08.tci-thaijo.org/index.php/JMSSNRU/article/view/6188]]> 2026-04-01]]> PDF]]> Thai]]> บทความวิชาการ]]> วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย]]> สุขภาพจิต -- วารสาร]]> สำนักวิชาการสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/issue/view/18653/5966]]> 2026]]> 2026]]> PDF]]> Thai]]> วารสารวิชการ]]> ความซึมเศร้า]]> โรคซึมเศร้าที่มีอาการโรคจิต]]> ภาวะฉุกเฉินทางจิตเวช]]> ผู้ป่วยจิตเวช]]>
กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ปกครองของเด็กและวัยรุ่นที่เข้ารับการรักษาในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่น แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมภาษารักเพื่อดูแลใจตนเองร่วมกับกลุ่มบำบัดจำนวน 3 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบประเมินภาวะซึมเศร้า วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยก่อน และหลังการทดลอง

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 75 มีอายุเฉลี่ย 32 ปี (SD = 6.21) และส่วนใหญ่เป็นมารดาของผู้ป่วย เด็กและวัยรุ่นที่ปุวยส่วนมากได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคออทิซึมและโรคสมาธิสั้น ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง และเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม พบว่ากลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า การบูรณาการแนวคิดภาษารักกับกระบวนการกลุ่มบำบัด ช่วยเสริมสร้างการตระหนักรู้ในคุณค่าแห่งตน ลดความรู้สึกโดดเดี่ยว เพิ่มทักษะการสื่อสารเชิงบวกและส่งเสริมการจัดการความเครียด ส่งผลให้ภาวะซึมเศร้าในผู้ปกครองลดลงอย่างมีประสิทธิภาพจึงควรนำโปรแกรมดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่นอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งเสริมสุขภาพจิตของผู้ปกครองควบคู่กับการดูแลรักษาผู้ป่วยเด็กและวัยรุ่น]]> วรวุฒิ เลิศเชาวนะ]]> ]]> 2026]]> PDF]]> ไทย]]> รายงานการวิจัย]]> การพยาบาล]]> แรงจูงใจ]]> การให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยา]]> อารีย์ ชูศักดิ์]]> ภัทราบูลย์ นาคสู่สุข]]> เสาวลักษณ์ หมื่นสุนทร]]> กรมสุขภาพจิต]]> https://he02.tci-thaijo.org/index.php/trcnj/article/view/272690]]> 2025-08-26]]> PDF]]> ไทย]]> บทความ]]> ออทิซึมสเปกตรัม]]> ออทิซึมสเปกตรัมในเด็ก]]>
วิธีการ : การทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม ศึกษา 2 กลุ่ม วัดผลก่อนและหลังการทดลอง ในแผนกผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลยุวประสาทไวทโยปถัมภ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ปกครองเด็กก่อนวัยเรียนที่ได้รับการวินิจฉัยโรคออทิซึมสเปกตรัมเป็นครั้งแรก กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมพลังครอบครัวหลังได้รับการวินิจฉัยโรคออทิซึมสเปกตรัมในเด็ก ระยะเวลา 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 กิจกรรม กลุ่มควบคุมได้รับเฉพาะการพยาบาลตามปกติ เช่น การให้คำปรึกษารายบุคคล การให้ความรู้ และการฝึกทักษะการดูแล ประเมินพลังอำนาจก่อนและหลังการทดลอง ทดสอบความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยด้วยการทดสอบที

ผล : กลุ่มตัวอย่าง 32 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 16 คน อายุเฉลี่ย 31.5 ± 7.73 ปี ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงและเป็นแม่ของเด็ก เด็กส่วนใหญ่เป็นเพศชายและได้รับการวินิจฉัยครั้งแรกเมื่ออายุ 3 - 4 ปี ก่อนการทดลอง กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีคะแนนพลังอำนาจเฉลี่ยไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (65.38 ± 4.23 และ 66.00 ± 3.71 ตามลำดับ) หลังการทดลองกลุ่มทดลองมีคะแนนพลังอำนาจเฉลี่ยสูงกว่ากลุ่มควบคุม (87.31 ± 4.57 และ 70.56 ± 3.20 ตามลำดับ) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติและสูงกว่าคะแนนพลังอำนาจเฉลี่ยก่อนการทดลองของกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

สรุป : โปรแกรมส่งเสริมพลังครอบครัวหลังได้รับการวินิจฉัยโรคออทิซึมสเปกตรัมในเด็กช่วยเพิ่มพลังอำนาจของผู้ปกครองในการดูแลของเด็กออทิสติก ภายหลังทราบผลการวินิจฉัยเป็นครั้งแรก

]]> สุชาวลี พันธ์พงษ์]]> กรมสุขภาพจิต]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/article/view/273019]]> 2025]]> PDF]]> ไทย]]> บทความ]]> เด็ก]]> สุขภาพจิต]]> • เด็กที่เริ่มดูสื่อก่อน 12 เดือนและใช้เกิน 2 ชั่วโมงต่อวัน มีความเสี่ยงภาษาล่าช้าสูงถึง 6 เท่า
• การใช้สื่อสูงสัมพันธ์กับพฤติกรรมก้าวร้าวและต่อต้าน
• การใช้สื่อเกิน 7 ชั่วโมงต่อวันทําให้พฤติกรรมช่วยเหลือสังคมลดลง
• การใช้สื่อหลัง 19.00 น. ลดเวลานอน 28 นาทีต่อคืน หรือ 170 ชั่วโมงต่อปี
• การใช้โซเชียลมีเดียสูงสัมพันธ์กับปริมาตรสมองส่วน Hippocampus, Caudate และ Thalamus ที่ลดลง

สื่อส่งผลกระทบต่อสมองผ่านสองกลไก คือ การกระตุ้นระบบโดปามีนรวดเร็วและรุนแรงนําสู่ภาวะดื้อโดปามีนและพฤติกรรมเสพติด และการใช้สื่อหลายชนิดพร้อมกัน (SMM) ทําให้ Inhibitory Control และ Working Memory บกพร่อง ผลกระทบมีความสัมพันธ์รุนแรงขึ้นเมื่อเริ่มใช้สื่อก่อน 2 ปี
]]> สำนักวิชาการสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข]]> ]]> 2026-01]]> PDF]]> thai]]> หนังสือ]]>
]]> วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย]]> สำนักวิชาการสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/issue/view/18591/5892]]> 2025]]> 2025]]> PDF]]> Thai]]> วารสารวิชาการ]]>
]]>